Ναοί αφιερωμένοι στον Προφήτη Ηλία στην περιοχή της Μάνης

 https://naoistimani.blogspot.com/p/blog-page_556.html

Πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς στὴ Κρανάη Γυθείου

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος Γ' χοροστάτησε στὸ Παρεκκλήσιο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου στὸ ἱστορικὸ νησάκι Κρανάη Γυθείου, ἀπόψε 28/6/2026, γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων, πλαισιούμενος ἀπὸ ἱερεῖς τῆς πόλεως, ὡς καὶ κήρυξε τὸν θεῖο λόγο.

Πολλοὶ πιστοὶ καὶ ἀπὸ ἄλλα μέρη συμπροσευχήθηκαν.

Για το φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ.

Ἐπετειακὲς ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν Μάχη τοῦ Διροῦ

 

Μὲ ἐξαιρετικὴ ἐπιτυχία πραγματοποιήθηκαν οἱ ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν ἐπέτειο τῶν 200 χρόνων τῆς μάχης τοῦ Διροῦ Μάνης, σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμα τοῦ Δήμου Ἀνατολικῆς Μάνης.

Τὸν πανηγυρικὸ τῆς ἡμέρας ἐκφώνησε ἡ κα Νίκη Κεραμέως, Ὑπουργὸς Ἐργασίας καὶ Κοινωνικῆς Ἀσφάλισης.

Στὶς ἐκδηλώσεις παρέστη καὶ ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος Γ'.

Για το φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ.

Ὁ Μάνης στὴ γενέτειρα τοῦ γέροντα Φιλοθέου Ζερβάκου

Τήν Κυριακή 21 Ἰουνίου 2026 κατόπιν σχετικῆς κανονικῆς ἀδείας καί εὐλογίας τοῦ ἐπιχωρίου καί ὁμόρου Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Μονεμβασίας καί Σπάρτης κ. Εὐσταθίου, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος Γ' μετέβη στό χωρίο Πάκια Λακωνίας καί τέλεσε τήν Θεία Λειτουργία στόν ἐκεῖ ἐνοριακό Ἱερό Ναό Ἁγίου Δημητρίου μέ τόν ἐφημέριο π. Παναγιώτη Λεγάκη.

Ἡ ἐπίσκεψη ἀπετέλεσε χρέος τιμῆς καί εὐλαβείας πρός τόν ἀοίδιμο σπουδαῖο καί λόγιον γέροντα π. Φιλόθεο Ζερβᾶκο, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη στό χωρίον αὐτό τόν Μάϊο τοῦ ἔτους 1884 καί ὡς πνευματικός πατέρας καί ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Λογγοβάρδας Πάρου διηκόνησε μέχρι τῆς ὁσιακῆς κοιμήσεως στίς 8 Μαΐου 1980 τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέ βαθειά πίστη, ἀκέραιο ἦθος καί ἀφοσίωση στήν ἱερά Παράδοση. Νά ὑπογραμμισθεῖ ὅτι ὁ π. Φιλόθεος τό 1901 διορισθείς δημοδιδάσκαλος εἰς τό χωρίον Φοινίκιον Ἀσωποῦ Λακωνίας διεκρίθη γιά τήν παιδαγωγική του ἱκανότητα καί μέ τήν προτροπή τοῦ πνευματικοῦ του πατρός, τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τό 1908, χειροτονήθηκε διάκονος καί τό 1913 πρεσβύτερος. Ἀργότερα, τό 1930 καθίσταται ἡγούμενος τῆς ἱστορικῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Λογγοβάρδας Πάρου καί ἀναπτύσσει σπουδαῖο πνευματικό ἔργο. Ἐπίσης γνώριζε καλά τούς ἀξιολόγους χριστιανούς λογοτέχνες Ἀλεξ. Παπαδιαμάντη καί Ἀλεξ. Μωραϊτίδη στό ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἐλισσαίου εἰς Ἀθήνας, πραγματοποίησε δέ πολλές πράξεις ἐλεημοσύνης καί φιλανθρωπίας. Μία ἀξιομνημόνευτη πράξη εἶναι ἡ διάσωση ἀπό τήν ἐκτέλεση εἰς θάνατον 125 αἰχμαλώτων νέων τῆς Πάρου, οἱ ὁποῖοι εἶχαν καταδικαστεῖ ἀπό τά Γερμανικά στρατεύματα Κατοχῆς τό 1944.

Νά σημειώσουμε, ἐν προκειμένῳ, ὅτι ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος Γ’ εἶχε γνωρίσει, ἐκ τῶν νεανικῶν του χρόνων καί μάλιστα ἐκ τῆς κατά κόσμον οἰκογενειακῆς του καταβολῆς, τόν π. Φιλόθεο καί γι' αὐτό ἰδιαίτερα τόν εὐλαβεῖται. Κατωτέρω δημοσιεύουμε καί σχετική φωτογραφία, ὡς καί μία ἐπιστολή ἐκ τῆς ἐπιστολογραφίας τοῦ γέροντα μέ τόν κατά σάρκα πατέρα τοῦ Σεβ. Ἡ ἁγία του προσωπικότητα ἀποτελεῖ μεγάλη τιμή γιά τήν γενέτειρά του τά Πάκια καί γιά ὁλόκληρη τήν Λακωνία.

Για το φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ.

Χαιρετισμὸς τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’ γιὰ τὸ 78ο Ἐτήσιο Συνέδριο τῆς Παλλακωνικὴς Ὁμοσπονδίας Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ Καναδᾶ | Ἰούνιος 2026

 

Λίαν ἀγαπητέ μου κ. Δημάκο, Ὕπατε Πρόεδρε τῆς Παλλακωνικῆς Ὁμοσπονδίας Ἡνωμένων Πολιτειῶν καί Καναδᾶ, καί Παμφίλτατοι ὁμογενεῖς,

Μέ αἰσθήματα ἰδιαίτερης χαρᾶς καί συγκίνησης χαράσσω αὐτές τίς γραμμές στόν Χαιρετισμό μου αὐτό. Καί τοῦτο, γιατί γνωρίζω ὅτι ἐκεῖ στίς μακρινές μεγάλες χῶρες τῆς Ἀμερικῆς καί τοῦ Καναδᾶ δίδετε καθημερινῶς τόν καλόν ἀγῶνα γιά τίς οἰκογένειές σας, γιά τά παιδιά σας, γιά τήν διατήρηση τῶν ἑλληνορθοδόξων ἀξιῶν καί ἰδανικῶν. Πολύ χαίρομαι ὅταν ἀκούω γιά τήν προοδό σας σ' ὅλα τά ἐπίπεδα, δεῖγμα ὅτι ἡ ψυχή τοῦ Ἕλληνα εἶναι παντοῦ σ' ὅλη τήν οἰκουμένη ψυχή ἐκλεκτή γεμάτη σφρῖγος, ἀντοχή, ἐλπίδα καί δύναμη.

Θά ἤθελα, τώρα, μέ τόν Χαιρετισμό μου αὐτό, μιά καί δέν κατέστη δυνατόν νά εὑρίσκομαι ἀνάμεσά σας, γεγονός πού θά τό ἐπιδιώξω μέ ἄλλη εὐκαιρία νά σᾶς ὑπογραμμίσω ἕνα σπουδαῖο θέμα πού ταιριάζει στό ἀξιόλογο αὐτό συνέδριό σας.

Πρόκειται γιά τό θέμα, τήν ἀξία καί τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης.

Ναί, φίλοι μου. Ἀξίζει τά μέγιστα νά βαδίσουμε τόν δρόμο τῆς ἀγάπης. Μπορεῖ νἆναι λεωφόρος, δρόμος ἀλλά καί μονοπάτι. Εἶναι ὅμως ἀγάπη. Πολύ ἤ λίγο τοῦτο τό χάρισμα. Ἡ ἀγάπη ὅμως εἶναι τό ἄνοιγμα τῆς μεγάλης μας καρδιᾶς. Ἀγάπη σημαίνει συντρίβω τά τείχη τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ. Ἀνακαλύπτω τόν συνάνθρωπό μου. Καί προσφέρω καί ξέρω ὅτι «ἱλαρόν δότην ἀγαπᾶ ὁ Θεός».

Στό Εὐαγγέλιο ἡ ἀγάπη ὀνομάζεται «πρώτη ἐντολή» καί «καινή», δηλαδή καινούργια ἐντολή τοῦ Θεοῦ. Ἔπειτα ὁ Ἀπ. Παῦλος, αὐτός ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν εἶναι ὁ μεγάλος ὑμνητής τῆς ἀγάπης. Στήν Α' ἐπιστολή του πρός τούς Κορινθίους ἔχει τήν περίφημη περικοπή πού ὀνομάστηκε «Ὕμνος τῆς ἀγάπης».

Ἐκεῖ μᾶς λέγει ὅτι «μείζων τῶν ἀρετῶν» εἶναι ἡ ἀγάπη καί αὐτή «πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει, οὐδέποτε ἐκπίπτει». Ἡ ἀγάπη σπάζει πάγους. Διαλύει σκοτάδια. Συμφιλιώνει ἀνθρώπους. Εὐεργετεί, ἐξυψώνει, οἰκοδομεῖ.

Καί σήμερα πού φαίνεται ὃ,τι χάθηκε ἡ ἀγάπη, μήν ἐπηρεαζόμαστε. Δέν εἶναι αὐτό ἀπόλυτα σωστό. Ὑπάρχει ἡ ἀγάπη. Διώχνει τήν ἀδιαφορία καί τήν κακία. Ἔρχεται καί στηρίζει ψυχές. Φέρνει πολιτισμό. Κάμνει τόν ἄλλο ἀδελφό. Ἄν κάτι χρειαζόμαστε πιό πολύ στούς καιρούς μας εἶναι ἡ ἐπικράτηση τῆς ἀγάπης. Τό ἦθος μας ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοί καί Ἕλληνες νά εἶναι: «Ἄνθρωποι τῆς ἀγάπης!». Καί ὁ Ὕψιστος βλέπει καί εὐλογεῖ. Καί ἀκόμη νά ξέρουμε ὅτι ἡ ἱστορία μας, ἡ ἱστορία τοῦ καθενός μας γράφεται πιό ὄμορφα μέ τήν ἀγάπη.

Ἀγαπητοί μου,

Ἀπό τήν ὡραία Λακωνική γῆ, τῶν προγόνων σας καί τῶν συγγενῶν σας καί εἰδικότερα ἀπό τήν ἡρωϊκή καί ἀδούλωτη ἱστορική Μάνη σᾶς στέλνω τούς πιό ἐγκάρδιους πατρικούς χαιρετισμούς, τήν ἀρχιερατική μου εὐλογία καί σᾶς εὔχομαι ὑγεία καί κάθε καλό. Νά εἶστε ἀγαπημένοι καί νά χαρεῖτε καί τήν καλή πρόοδο τῶν παιδιῶν σας. Μιά ἄλλη φορά θά εἶμαι κοντά σας. Καλή ἐπιτυχία στό συνέδριό σας. Ὁ Θεός μαζί σας.

Μετά πολλῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ’

ΝΑΟΙ ΤΗΣ ΑΓ. ΤΡΙΑΔΑΣ ΣΤΗ ΜΑΝΗ

https://naoistimani.blogspot.com/p/blog-page_554.html

 

Λόγος εἰς τήν ἑορτήν τῆς Πεντηκοστῆς - Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'

Τό βιβλίον τῶν «Πράξεων τῶν Ἀποστόλων» ἐπακριβῶς περιγράφει τό ἱστορικό γεγονός τῆς καθόδου καί τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Ἀναφέρεται συγκεκριμένα: «Καί ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τήν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδόν ἐπί τό αὐτό. Καί ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καί ἐπλήρωσεν ὅλον τόν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι˙ καί ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεί πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ' ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, καί ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου» (Πράξ. 2, 1-4).

Ὅλοι οἱ πιστοί μέ μιά ψυχή ἦσαν συνηγμένοι στό αὐτό μέρος, στά Ἱεροσόλυμα καί ἔξαφνα χωρίς νά τό περιμένει κανείς, ἦλθε ἕνας ἦχος ἀπό τόν οὐρανό, σάν βοή σφοδροῦ ἀνέμου. Καί αὐτή ἡ βοή γέμισε ὅλη τήν οἰκία ὅπου βρισκόντουσαν ὅλοι οἱ μαθητές. Παρουσιάσθηκαν δέ σ' αὐτούς γλῶσσες, σάν ἀπό φλόγες πυρός νά διαμοιράζωνται˙ καί στόν καθένα ἀπ' αὐτούς κάθησε στίς κεφαλές τους ἀπό μία γλῶσσα. Καί ὅλων γέμισε ἡ ὕπαρξή τους, ὁ ἐσωτερικός τους κόσμος μέ Πνεῦμα Ἅγιον.

Εἰδικότερα, ὅταν ἐπρόκειτο νά συμπληρωθεῖ ὁλοκληρωτικά ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς κατά τόν ἰουδαϊκό τρόπο, ὅπως καθοριζόταν, ὅπως γράφει ὁ ἱερός Λουκᾶς, ἦσαν ὅλοι, δηλαδή οἱ Ἀπόστολοι, οἱ μαθητές καί οἱ πιστοί συνηγμένοι στό ἴδιο μέρος. Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ ὅτι ἡ Πεντηκοστή, ὡς γνωστόν, ἦταν μία ἀπό τίς τρεῖς μεγάλες ἐνιαύσιες ἑορτές τῶν Ἰουδαίων. Ὀνομαζόταν δέ Πεντηκοστή, διότι εἶχε ὁρισθεῖ νά τελεῖται ἡ ἑορτή, μετά ἀπό ἑπτά ἑβδομάδες ἀπό τῆς δευτέρας ἡμέρας τοῦ Πάσχα. Ἦταν ἑορτή εὐχαριστίας γιά τό θέρος, γι' αὐτό καί εἶχε καί τήν ὀνομασία «ἑορτή θερισμοῦ» καί ἡμέρα τῶν νέων καρπῶν, τῶν «ἀπαρχῶν». Ἀκόμη, κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τελοῦσαν καί τήν ἀνάμνηση τῆς ἐπί τοῦ ὄρους Σινᾶ χορηγήσεως τοῦ Νόμου.

*

Ὅλοι, λοιπόν, βρισκόντουσαν ἐκεῖ στό ὑπερῶον τῶν Ἱεροσολύμων, ὅπως γράφει ὁ συγγραφεύς τῶν «Πράξεων» καί συγκεκριμένα «ὁμοθυμαδόν», ἤτοι ὑπό τήν ἔννοια τῆς ὁμοψυχίας, τῆς κοινωνίας τῶν ψυχῶν, τῶν αἰσθημάτων ἀγάπης, εἰρήνης καί ὁμονοίας. Τότε «ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας». Αὐτό τό «ἄφνω», τό αἰφνίδιον, παραπέμπει, βέβαια, στήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, «ὥσπερ ἡ ἀστραπή ἐξέρχεται ἀπό ἀνατολῶν καί φαίνεται ἕως δυσμῶν» (Ματθ. 24,27) καί «περί τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί ὥρας οὐδείς οἶδεν» (Ματθ. 24,36). Καί στή συνέχεια συνέβη, ὁ ἦχος πού ἦλθε ἀπό τόν οὐρανό νά εἶναι, ὄχι σάν ἄνεμος βαθμιαίως ἀπό ἐλαφρῶς σέ βίαιη κατάληξη, ἀλλά εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ὡς πνοή ἀνέμου βιαία καί ἰσχυρά. Κάπως ἔτσι, ὅπως ὅλοι ἔχουμε αἰσθανθεῖ, ἕνα ἦχο, ὁ ὁποῖος ἐνίοτε ὀλίγον χρόνον προηγεῖται μιᾶς σεισμικῆς δονήσεως. Ἦταν ἦχος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ὡς ἀναφέρει ἡ Ἀποκάλυψις, «ὡς φωνή βροντῆς» (Ἀποκ. 6,1) καί χωρίς καμμία γνώση ἀπό ποῦ προέρχεται, ὡς ἀναγράφει ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης, καθ’ ὅτι «τό πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ καί τήν φωνήν αὐτοῦ ἀκούεις, ἀλλ' οὐκ οἶδας πόθεν ἔρχεται καί ποῦ ὑπάγει» (Ἰω. 3,8).

Ὡς δέ ὡραιότατα ἑρμηνεύει ὁ Ἱ. Χρυσόστομος τίς λέξεις «ὥσπερ» καί «ὡσεί» στό συγκεκριμένο κείμενο γιά τόν ἦχο καί τό πῦρ, τοῦτο συμβαίνει, «ἵνα μηδέν αἰσθητόν περί τοῦ Πνεύματος νομίσῃς». Δέν εἶναι τό Ἅγιον Πνεῦμα, οὔτε ἦχος βιαίας πνοῆς, οὔτε γλῶσσαι πυρός. Τό Ἅγιον Πνεῦμα δέν περικλείεται καί ὁρίζεται μέ τά φυσικά αὐτά φαινόμενα, ἀλλά εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ὑπεράνω αὐτῶν. Χρησιμοποιοῦνται οἱ λέξεις αὐτές γιά τήν ἰδική μας ἀδυναμία καί πρός μία προσέγγιση τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μάλιστα τά σημεῖα τῆς ἐπιφοιτήσεώς Του ἦσαν διπλά, ἤτοι γιά τήν ἀκοή, βοή ὅμοια πρός τήν ὑπό τοῦ ἀνέμου βιαίου παραγομένη καί γιά τήν ὅραση γλῶσσαι ὡσεί πυρός. Ἄκουγαν καί ἔβλεπαν τό μυστήριον τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ βιαία πνοή εἶχε προτυπωθεῖ στή Π. Διαθήκη ὅταν ἡ μητέρα τοῦ προφήτου Σαμουήλ εἶπε: «Κύριος ἀνέβη εἰς τούς οὐρανούς καί ἐβρόντησεν» (Α' Βασιλ. 2,10) ἀλλά καί στό ὄρος Σινᾶ «κατέβη» ὁ Θεός μέ θύελλα. «Καί τό ὄρος ἐκαίετο πυρί ἕως τοῦ οὐρανοῦ, σκότος, γνόφος, θύελλα, φωνή μεγάλη» (Δευτερ. 4,11). Τοῦτο ἔγινε γιά νά δοθεῖ αἴσθηση τῆς θεοπρεποῦς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γράφει, ἐν προκειμένῳ, ὁ ἱερός ὑμνογράφος τοῦ πεζοῦ Κανόνος τῆς ἑορτῆς Κοσμᾶς ὁ Μελωδός (8ος αἰ.) στήν η’ ὠδή: «Ζωτικῆς ἐξ ὕψους βιαίας φερομένης, ἠχητικῶς τοῦ Πνεύματος τοῦ παναγίου, ἁλιεῦσι πνοῆς πυρίνων εἴδει γλωσσῶν, τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ ἐρρητορεύοντο». Ὅταν δηλαδή κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό, στούς Ἀποστόλους, τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ ἦχο βιαίας πνοῆς καί ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, τότε τό Ἅγιο Πνεῦμα ἀναζωογόνησε καί ἐνθάρρυνε τίς ψυχές τους γιά νά κηρύξουν στή συνέχεια τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Ἡ βιαία αὐτή πνοή δέν προξένησε τρόμο καί φόβο στούς Ἀποστόλους, ἀλλά ὡς ζωτική πού ἦταν ἡ πνοή ἐκείνη, τούς ἔδωκε θάρρος καί δύναμη καί ἱερό ἐνθουσιασμό. Τούς Ἀποστόλους αὐτούς τούς ἀδύναμους, τούς ἔκαμνε δυνατούς καί γι' αὐτό ὁ Μέγ. Βασίλειος λέγει: «Καθάπερ γάρ ἡλίου βολαί φωτίσασθαι νέφος καί λάμπειν ποιοῦσι, χρυσοειδῆ ὄψιν ποιοῦσαι˙ οὕτω καί Πνεῦμα ἅγιον ἐπελθόν εἰς ἀνθρώπου σῶμα, ἔδωκεν μέν ζωήν, ἔδωκεν δέ ἀθανασίαν, ἔδωκεν ἁγιασμόν, ἤγειρε δέ κείμενον. Τό δέ κινηθέν κίνησιν ἀΐδιον ὑπό Πνεύματος Ἁγίου ζῶον ἅγιον ἐγένετο. Ἔσχε δέ ἀξίαν ἄνθρωπος, Πνεύματος ἐσοικισθέντος, προφήτου, ἀποστόλου, ἀγγέλου Θεοῦ, ὤν πρό τούτου γῆ καί σποδός» (PG 29, 769). «Βιαία, ἀκριβῶς, ἐστίν ἡ πνοή, ὡς πάντα νικῶσα» καί κατά τόν ἅγ. Γρηγόριο Παλαμᾶ.

*

Καί συνάμα «ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεί πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ' ἕνα ἕκαστον αὐτῶν» (Πράξ. 2,3). Μάλιστα, ὁ ἱερός ὑμνογράφος στό Πεντηκοστάριο θά γράψει τήν τόσο χαρακτηριστική φράση: «Πνοή βιαία γλωσσοπυρσεύτως νέμει».

Λίαν ὁρατή, λοιπόν, ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σάν πύρινες γλῶσσες, οἱ ὁποῖες διαμερίσθηκαν στίς κεφαλές τῶν Ἀποστόλων. «Γλῶσσες» ἀκριβῶς, ἐπειδή τό πιό συγγενές πρός τόν λόγο εἶναι ἡ γλῶσσα καί ἔτσι δηλοῦται ἡ συμφυΐα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά καί διά τοῦ στόματός τους «ἐν ἐνάρθρῳ λόγῳ», θά ἐξήγγειλον τήν θεία διδασκαλία, «θείῳ Πνεύματι κινούμενοι». Ὁ σοφός ὑμνογράφος στόν κανόνα του ἐνθυμεῖται, ἐν προκειμένῳ, τήν σύγχυση τῶν γλωσσῶν μέ τήν πυργοποιΐα στή Βαβέλ καί γράφει θαυμάσια στήν γ' ὠδή: «Ἡ τοῦ θείου Πνεύματος ἐπιδημήσασα δύναμις, τήν μερισθεῖσαν πάλαι φωνήν, κακῶς ὁμονοησάντων, εἰς μίαν ἁρμονίαν θείως συνῆψε, γνῶσιν συνετίζουσα πιστούς τῆς Τριάδος, ἐν ᾗ ἐστερεώθημεν». Δηλαδή, ἡ Πεντηκοστή, ὡς μία «ἀντί-Βαβέλ», ἔρχεται καί κατατροπώνει τήν σύγχυση, τήν ἀσυνοησία τῶν ἀνθρώπων, τήν ἀλαζονεία καί τήν ὑπερηφάνεια, διαλύοντας τήν σύγχυση τῶν ἀνθρώπων τήν ὁποία ἔφερε ἡ πτώση. Τῷ ὄντι, τό Ἅγιο Πνεῦμα ἑνώνει καί συνετίζει. Καί μέ τήν πνευματική ἁρμονία πού φέρει, διδάσκει στούς πιστούς τήν γνώση τῆς Ἁγίας Τριάδος στήν ὁποία εἴμαστε στερεωμένοι. Γράφει ὁ Ἱ. Χρυσόστομος σχετικά: «Ἐπειδή γάρ τό παλαιόν εἰς ἀπόνοιαν ἐξοκείλαντες οἱ ἄνθρωποι πύργον ἠβουλήθησαν κατασκευάσαι ἕως τοῦ οὐρανοῦ φθάνοντα, καί διά τῆς τῶν γλωσσῶν διαιρέσεως διεῖλεν αὐτῶν τήν κακήν συμφωνίαν, διά τοῦτο καί νῦν ἐν εἴδει γλωσσῶν πυρίνων ἐφίπταται αὐτοῖς τό Πνεῦμα τό ἅγιον, ἵνα διαιρεθεῖσαν τήν οἰκουμένην διά τούτου συνάψῃ» (ΕΠΕ, 36, 340).

*

Ἀλλά καί «γλῶσσαι ὡσεί πυρός». Ἡ φανέρωση τῶν πυρίνων γλωσσῶν καί ὄχι μέ κάποια ἄλλη μορφή, δηλώνει ἐπιπλέον, τό ὁμοούσιον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τόν Πατέρα καί Υἱόν, ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι «πῦρ καταναλῖσκον» (Δευτ. 4,24). Πῦρ δέ φάνηκε καί στό ὄρος Σινᾶ (Ἐξ. 19,18). Τοιοὐτοτρόπως δηλώνεται ὅτι τό Ἅγ. Πνεῦμα ἔχει τήν ἴδια φύση καί ἐνέργεια μέ τά ἄλλα δύο πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ὡραιότατα ὁ ὑμνογράφος, ὁ Κοσμᾶς ὁ Μελωδός, γράφει καί θεολογεῖ ὑμνολογῶντας στήν δ' ὠδή: «Σῆμα Θεότητος φέρον, τοῖς Ἀποστόλοις ἐν πυρί, Πνεῦμα κατεμερίσθη, καί ξέναις ἐν γλώσσαις ἐνέφηνεν, ὡς πατρόθεν θεῖον σθένος, ἐρχόμενον ἐστίν αὐτοκέλευστον». Λέγει ὁ ἱερός ποιητής, ἐν προκειμένῳ, καί ἐξηγεῖ γιατί τό Ἅγιον Πνεῦμα κατῆλθε στούς Ἀποστόλους «ὡσεί γλῶσσαι πυρός». Ναί μέ πῦρ, ἐπειδή ἔφερε τό σημεῖο τῆς θεότητος, τό ὁποῖον εἶναι τό πῦρ συμβολικῶς καί ἔδειξε ὅτι εἶναι Θεός. Καί στή συνέχεια μέ τά παράδοξα λόγια, φανέρωσε ὅτι ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα ὡς μία θεία δύναμη καί ἀκόμη «ἐρχόμενον ἐστιν αὐτοκέλευστον», δηλαδή δέν εἶναι κατώτερο ἀλλά αὐτοδύναμο καί αὐτεξούσιο, ὁμότιμο μέ τόν Πατέρα καί τόν Υἱό. «Σθένος γάρ καί δύναμις, οὐ μόνον λέγεται ὁ Υἱός κατά τό «Χριστόν Θεοῦ δύναμιν» (Α' Κορ. 1,24) ἀλλά καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον κατά τό «Ἰησοῦς οὖν ὑπέστρεψεν ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος» (Λουκ. 4,14) καί ὁ Πατήρ δύναμις ὀνομάζεται κατά τό «ἀπ' ἄρτι ὄψεσθε τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου καθήμενον ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως» (Ματθ. 26,64).

Καί βέβαια δέν ἀναγράφει τό ἱερό κείμενο ἁπλῶς «πυρός», ἀλλά «ὡσεί πυρός», διότι «οὐ γάρ ἦν πῦρ τό φαινόμενον, ἀλλά πῦρ ἐνομίζετο». Ὅπως στά Θεοφάνεια, στήν Βάπτιση τοῦ Κυρίου πάλιν γράφει: «Καί καταβῆναι τό Πνεῦμα τό Ἅγιον σωματικῷ εἴδει ὡσεί περιστεράν ἐπ' αὐτόν» (Λουκ. 3,22). Ἑπομένως γράφεται «ὡσεί πυρός» γιά νά μή νομίσουμε τό Ἅγ. Πνεῦμα, ὡς κάτι τό ὑλικόν. Λέγει ὁ Ἱ. Αὐγουστῖνος ὅτι «δέν δυνάμεθα νά κατονομάσωμεν τό Πνεῦμα τό ἅγιον, Θεοπεριστεράν ἤ Θεοπῦρ». Καί βέβαια τό Ἅγιον Πνεῦμα ὡς «ἄλλο πῦρ» δηλώνει ὅτι: «Τήκει καί μαλακώνει τάς σκληράς καρδίας ἀναμορφοῦν ταύτας, χωρίζει καί κατακαίει τήν σκωρίαν καί ἀνάπτει εἰς τό ἐσωτερικόν τῶν ἀνθρώπων εὐσεβῆ καί ἀφωσιωμένα συναισθήματα, μεταβάλλον τάς ψυχάς εἰς ἔμψυχον καί λογικόν θυσιαστήριον, ὅπου αἱ πνευματικαί καί λογικαί θυσίαι ἀναφέρονται» (Π. Τρεμπέλα, Ὑπόμνημα εἰς τάς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, Ἀθῆναι 1955, σελ. 78).

Καί ἀκόμη νά προσθέσουμε ὅτι οἱ πύρινες αὐτές γλῶσσες ἐκάθισαν στίς κεφαλές τῶν Ἀποστόλων, γεγονός πού δηλώνει τήν Δεσποτικό-Βασιλικό κῦρος, τήν ἀξία καί τό ἑνιαῖο τοῦ Ἁγ. Πνεύματος. Γράφει μάλιστα τό ἱερό κείμενο ὅτι «ἐκάθισέ τε ἐφ' ἕνα ἕκαστον αὐτῶν» (στίχ. 3), δηλ. σέ ἑνικό ἀριθμό γιά νά δηλώσει ὅτι μία μόνη γλῶσσα ἐκάθισε στόν καθένα καί ὄχι ὅτι ὅλες οἱ γλῶσσες ἐκάθησαν ἀλληλοδιαδόχως. Ἡ δέ κεφαλή τυγχάνει τό ἀνώτατον καί ἀξιολογώτατον μέρος τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος καί αὐτό ἔχει ἰδιαίτερη σημασία.

Ἐν κατακλεῖδι, μία ὑπενθύμιση τυγχάνει ἐξόχως χαρακτηριστική καί ἀξίζει ν' ἀναφερθεῖ: Στήν ὑμνογραφία ἀποκαλεῖται ἡ Πεντηκοστή, ὡς ἡ τελευταία ἑορτή. Ἀναγράφεται συγκεκριμένα: «Τήν μεθέορτον πιστοί καί τελευταίαν ἑορτήν ἑορτάσωμεν φαιδρῶς˙ αὕτη ἐστι Πεντηκοστήν, ἐπαγγελίας συμπλήρωσις καί προθεσμία» (Δευτέρα μετά τήν Πεντηκοστήν). Αὐτό σημαίνει ὅτι μέ τήν Πεντηκοστήν ὁλοκληρώθηκε τό σωτηριῶδες ἔργο τῆς Θείας Οἰκονομίας. Εἶναι τό «τέλος», καθ' ὅτι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖο λαμβάνει ὁ πιστός κατά χάριν, καθίσταται πλέον μέλος τοῦ ἀναστημένου Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί καταδεικνύεται κατ' αὐτόν τόν τρόπον, ὅτι πράγματι, «ὅλα δημιουργήθηκαν μέ σκοπό νά γίνουν ἕνα σῶμα μέ κεφαλή τόν Χριστό» (βλ. Βασ. Τσίγκου, Θέματα Δογματικῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Θεσ/κη 2014, σελ. 322), δηλαδή νά γίνουν τά πάντα Ἐκκλησία καί νά πληρωθεῖ, τοὐτέστιν, ὁ ἀπώτερος σκοπός τῆς χριστιανικῆς βιοτῆς. Γι' αὐτό, «πᾶσα πνοή, δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου».

Το Σάββατο του Ρουσαλιού

Το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής λέγεται και του Ρουσαλιού, επειδή έλκει την καταγωγή του από τη ρωμαϊκή γιορτή των Ρουσαλίων ή Ροζαλίων. Είναι η ημέρα, που σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία, οι ψυχές επιστρέφουν στον Κάτω Κόσμο, αφού κατά τη διάρκεια της πασχαλινής περιόδου κυκλοφορούσαν ελεύθερα πάνω στη γη. Τη θλίψη των ψυχών, αλλά και των οικείων τους, εκφράζει το δίστιχο:

Όλα τα Σάββατα να παν, να παν και να γυρίσουν

Το Σάββατο του Ρουσαλιού να πάει, να μην γυρίσει.

Στο Ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων, που όμως δεν αναγνωρίζεται από την Εκκλησία, αναφέρεται και η παλαιότερη συνήθεια των ανύπαντρων κοριτσιών να τοποθετούν τα κόλλυβα κάτω από το μαξιλάρι τους και να παρακαλούν τον Άγιο να φανερώσει στον ύπνο τους τον άνδρα που θα παντρεύονταν

Εὐχὴ διὰ τὰς μαθητικὰς ἐξετάσεις | Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ΄

 

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ φωτίζων πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον, Σὺ, ὅς ἐν τῇ νεανικῇ ἡλικίᾳ προέκοπτες σοφίᾳ, ἡλικίᾳ καὶ χάριτι, Σύ, ὁ τὸ Πανάγιὸν Σου Πνεῦμα καταπέμψας ἐπὶ τοὺς σοὺς μαθητὰς καὶ ἀναδείξας αὐτοὺς σοφοὺς καὶ διδασκάλους καὶ θεοκήρυκας ἀποστόλους τῇ οἰκουμένῃ, Αὐτός, ὁ Φιλάνθρωπος Κύριος, ἡ πηγὴ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως, εὐλόγησον τοὺς δούλους Σου τούτους, τοὺς μαθητὰς καὶ τὰς μαθητρίας, τοὺς προσερχομένους εἰς τὰς προαγωγικὰς, ἀπολυτηρίους, ἐνδοσχολικὰς καὶ πανελληνίους ἐξετάσεις.

Ἐνίσχυσον, φώτισον, προστάτευσον αὐτοὺς ἀπὸ παντὸς κακοῦ καὶ πειρασμοῦ. Χάρισαι αὐτοῖς ὑγείαν, ὑπομονὴν καὶ ἐπιμονήν, προθυμίαν σπουδῆς καὶ δύναμιν πρὸς μελέτην τῶν μαθημάτων.

Ἐλθέ, Φιλάνθρωπε Κύριε, καὶ βοήθησον αὐτοὺς κατὰ τὰς ὥρας τῶν πάσης φύσεως ἐξετάσεων.

Σὺ γὰρ εἶ ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή, ὁ γιγνώσκων τὰ καλὰ καὶ συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν, καὶ ὁ Δοτὴρ παντὸς ἀγαθοῦ, καὶ Σοὶ τὴν δέησιν ταύτην προσάγομεν καὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Η ΑΝΑΛΗΨΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Η Ανάληψις του Κυρίου ...

Δεν είναι αποχωρισμός, αλλά υπόσχεσις αιωνίου παρουσίας. Σαράντα ημέρες μετά το Άγιον Πάσχα, η Εκκλησία παύει να ψάλλει το «Χριστός Ανέστη» και στρέφει πλέον την καρδιά της προς τον ουρανό, εκεί όπου ο Αναστάς Χριστός ανήλθε εν δόξη, «ἵνα πληρώσῃ τὰ πάντα». Από την ημέρα αυτή επανέρχεται στην προσευχητική ζωή των πιστών το «Πάτερ ἡμῶν», διότι ο άνθρωπος καλείται πλέον να σταθεί πνευματικώς ενώπιον του Πατρός, έχοντας ως μεσίτην και αιώνιο Αρχιερέα τον αναληφθέντα Χριστό.

Κατά τας σαράντα ημέρας μετά την Ανάστασίν Του, ο Κύριος εμφανιζόταν στους μαθητές Του, όχι ως φάντασμα ή ως κάποια άυλη σκιά, αλλά ως αληθινός Θεάνθρωπος. Έτρωγε μαζί τους, συνομιλούσε, τους δίδασκε τα περί της Βασιλείας του Θεού και ενίσχυε την πίστη τους, ώστε να βεβαιωθούν ότι «ὁ Ἰησοῦς οὗτος» είναι Εκείνος που νίκησε τον θάνατο με το ίδιο το αναστημένο σώμα Του. Η Ανάστασις δεν υπήρξε συμβολισμός, αλλά γεγονός σωτηρίας και νίκης κατά της φθοράς.

Ο Χριστός τους παρήγγειλε να μη φύγουν από την Ιερουσαλήμ, αλλά να αναμένουν την επαγγελία του Πατρός, την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. «Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ», τους είπε, φανερώνοντας ότι η δύναμις της Εκκλησίας δεν θα είναι ανθρώπινη, αλλά ουράνια. Και ακόμη τους έδωσε την μεγάλη αποστολή: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Από εκείνη την στιγμή οι Απόστολοι δεν ανήκαν πλέον στον εαυτό τους, αλλά έγιναν σκεύη της Χάριτος και κήρυκες της Αληθείας «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».

Και όταν έφθασε η ώρα της Αναλήψεως, ο Κύριος οδήγησε τους μαθητές Του προς την Βηθανία. Εκεί, υψώνοντας τα άχραντα χέρια Του, τους ευλόγησε. Και ενώ ακόμη τους ευλογούσε, άρχισε να ανέρχεται προς τον ουρανό. Ο Ευαγγελιστής μαρτυρεί ότι οι μαθητές δεν επέστρεψαν με θλίψη, αλλά «μετὰ χαρᾶς μεγάλης», διότι κατάλαβαν πως ο Χριστός δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, αλλά ανύψωσε την ανθρώπινη φύση μέχρι τον θρόνο του Θεού.

«Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς μαθητὰς τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Η Ανάληψις είναι η ελπίδα του κάθε πιστού ανθρώπου. Είναι η βεβαίωσις ότι ο ουρανός άνοιξε πλέον για τον άνθρωπο και ότι η ζωή της Εκκλησίας δεν τελειώνει στον τάφο, αλλά οδηγεί στην αιώνια κοινωνία μετά του Θεού.

Η καρδιά του ανθρώπου δεν πλάστηκε για να μένει καθηλωμένη μόνο στη γη. Πλάστηκε για να αναζητά τον ουρανό, να ποθεί το άφθαρτο και να σηκώνεται μέσα από την μετάνοια και την προσευχή προς Εκείνον που «ἀνελήφθη ἐν δόξῃ».

Να μη φοβάσαι όταν όλα γύρω αλλάζουν και φεύγουν. Ο Χριστός που ανελήφθη στους ουρανούς παραμένει παρών μέσα στην Εκκλησία Του, μέσα στην Θεία Λειτουργία, μέσα στο Άγιο Ποτήριο, μέσα στην προσευχή του ταπεινού ανθρώπου.

«Ὁ ἀναβὰς ἐν δόξῃ» ας υψώνει πάντοτε και την δική μας ψυχή από τα γήινα προς τα αιώνια.

Η Ανάληψις δεν είναι τέλος. Είναι η αρχή της ουρανίου πορείας του ανθρώπου.

Πασχάλιος Εγκύκλιος Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ' (ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2026)

Πρός τόν εὐσεβῆ καί φιλόχριστο λαό

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μάνης

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἑορτάζουμε πανηγυρικά καί χαρμόσυνα τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τήν θριαμβευτική νίκη ἐπί τοῦ θανάτου, τήν νίκη τῆς ἀγάπης ἐπί τοῦ μίσους, τήν νίκη τῆς ἀπελευθερώσεως ἀπό τήν ἁμαρτία. Εἶναι «ἑορτή ἑορτῶν καί πανήγυρις πανηγύρεων».

Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μῦθος οὔτε ἰδεολογικό κατασκεύασμα ἤ μία ἁπλή θεωρία. Εἶναι ἱστορικό γεγονός. Ὁ Χριστός ἔπαθε, σταυρώθηκε, ἀπέθανε, ἐτάφη καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν. Αὐτό εἶναι τό θαῦμα τῶν θαυμάτων!

Καί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι φυσικό ἐπακολούθημα τῆς θεότητος καί τῆς κυριότητος αὐτοῦ. Ἰδού μερικές μαρτυρίες γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Πρωταρχικά, ὁ κενός, ὁ ἄδειος τάφος. Ὅπως ἀναφέρουν τά Ἱερά Εὐαγγέλια, ὁ ἄγγελος, πού ἀπεκύλισε τόν λίθον ἀπό τῆς θύρας τοῦ μνημείου καί καθόταν ἐπάνω σ' αὐτόν, εἶπε στίς Μυροφόρες, ὅταν λίαν πρωΐ ἐπῆγαν στόν τάφο: «Μή φοβεῖσθε ὑμεῖς˙ οἶδα γάρ ὅτι Ἰησοῦν τόν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε˙ οὐκ ἐστιν ὧδε˙ ἠγέρθη γάρ καθώς εἶπε. Δεῦτε ἴδετε τόν τόπον ὅπου ἔκειτο ὁ Κύριος» (Ματθ. κη΄, 2-6). Καί ἀκόμη εἰπώθηκε ἀπό τούς ἀγγέλους: «Τί ζητεῖτε τόν ζῶντα μετά τῶν νεκρῶν; οὐκ ἐστιν ὧδε, ἀλλ' ἠγέρθη» (Λουκ. κδ΄, 5-6). Καί τά Εὐαγγέλια ἔχουν ἀξιοπιστία, ἀκεραιότητα, ἐγκυρότητα, κῦρος, γνησιότητα καί θεοπνευστία.

Ἔπειτα, ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, μᾶς βεβαίωσε γιά τήν Ἀνάστασή Του «ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις». Οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστάντος ἐπί τεσσαράκοντα ἡμέρας εἶναι τρανή ἀπόδειξη τοῦ γεγονότος αὐτοῦ. Μάλιστα ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός ἔδειξε ὅτι δέν ἦταν κάποιο φάντασμα, γι’ αὐτό καί συνομίλησε καί ἔφαγε ἐνώπιον τῶν μαθητῶν Του πού δυσπιστοῦσαν καί μάλιστα τούς εἶπε: «Οὕτως γέγραπται παθεῖν τόν Χριστόν καί ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ» (Λουκ. κδ΄, 43,46). Ἀκόμη ἐμφανίστηκε ὁ Χριστός καί τότε πού ἦσαν κεκλεισμένες οἱ θύρες στό ὑπερῶον, ἐκεῖ «ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταί συνηγμένοι διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων» ἀπουσιάζοντος τοῦ Θωμᾶ. Καί πάλιν «μεθ' ἡμέρας ὀκτώ» ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος, παρόντος τοῦ Θωμᾶ (Ἰω. κ΄, 19-29), ὁ ὁποῖος βλέποντάς Τον, ἀνεφώνησε: «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου» (Ἰω. κ΄, 28).

Ὕστερα ἔχουμε τίς μαρτυρίες τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου. Ὁ Ἀπ. Πέτρος ἐπανειλημμένως μαρτυρεῖ γιά τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως στίς ὁμιλίες του πρός τούς Ἰουδαίους (Πράξεις τῶν Ἀποστόλων) καί ὁ Ἀπ. Παῦλος λέγει σαφέστατα ὅτι: «Εἰ Χριστός οὐκ ἐγήγερται κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν, κενή δέ ἡ πίστις ὑμῶν... εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ἡμῶν» (Α' Κορ. ιε΄, 14-17).

Ἐπιπλέον, νά προσθέσουμε καί τήν δύναμη τῆς ὁμολογίας τῶν Ἀποστόλων. Μετά τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Πεντηκοστῆς, οἱ Μαθητές λαμβάνουν θάρρος, γίνονται σθεναροί ὁμολογητές τῆς Ἀναστάσεως καί κηρύττουν σ’ ὅλη τήν οἰκουμένη τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, μέ ἀκλόνητη πίστη στήν Ἀνάσταση. Καί μάλιστα ὑφίστανται μαρτύρια καί θάνατο γιά τήν πίστη τους αὐτή.

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία μεγάλη ἀλήθεια. Εἶναι ἀναμφισβήτητο γεγονός, ἱστορικά κατοχυρωμένο. Εἶναι ἡ νίκη κατά τοῦ θανάτου καί συνάμα ἡ προοπτική τῆς αἰώνιας ζωῆς. Εἶναι τό πλέον χαρμόσυνο γεγονός καί εἶναι τό κέντρο τῆς ὅλης ζωῆς καί λατρείας τῆς Ἐκκλησίας μας.

Γι' αὐτό καί ἔχει ἀπαράμιλλη σημασία γιά τήν ἀνθρωπότητα, γιά τήν σωτηρία μας.

Πιστεύετε, λοιπόν, στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί ὑμνήσατε τόν Ἀναστάντα Κύριον τῆς δόξης μετά τῶν ἀγγέλων λέγοντες: «Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν˙ εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο». Αὐτῷ ἡ δόξα καί ἡ τιμή καί ἡ προσκύνησις, εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν._

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

Μετά πολλῶν πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ’

Πρόγραμμα Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ' για την Μεγάλη Εβδομάδα 2026

Εγκύκλιος του Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’ περί της αντιμετωπίσεως του πόνου

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,

Ὁ ἀνθρώπινος πόνος εἶναι μία πραγματικότητα. Εἶναι ὁ ἀχώριστος σύντροφος τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἐδῶ στή γῆ πού τόν συνοδεύει παντοῦ καί πάντοτε. Δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος πού νά μήν ἔχει δοκιμάσει πόνο στή ζωή του. Καί κοντά στόν πόνο ἡ θλίψη, ἡ στενοχώρια, τά δάκρυα, ἡ δοκιμασία, ἡ πικρία, ὁ κάθε φόβος καί μάλιστα τοῦ θανάτου.

Καί ὁ πόνος εἶναι πολυειδής καί πολύμορφος, ἄλλοτε σωματικός καί ἄλλοτε ψυχικός, ἀλλά καί ἀνάμεικτος. Ἔτσι παρουσιάζεται ὁ παρών βίος, ὡς μία «κοιλάδα κλαυθμῶνος» (Ψαλμ. 83,7), ὡς γῆ σπαρμένη ἀπό ἄκανθες καί τριβόλους καί διαπιστώνουμε συχνά νά ἰσχύουν τά λόγια τοῦ τροπαρίου «ἐν κλίνῃ νῦν ἀσθενῶν κατάκειμαι καί οὐκ ἐστιν ἴασις ἐν τῇ σαρκί μου».

Ὁ πόνος βέβαια εἶναι συνέπεια τοῦ κακοῦ καί τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Καί ὡς εἶναι γνωστόν, μέ τήν ἁμαρτία καί τήν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Πλάστη του, τόν Θεόν, εἰσῆλθε καί ἡ ἀσθένεια, ὁ πόνος, ἡ θλίψη καί αὐτός ὁ θάνατος στόν ἀνθρώπινο βίο, καθ' ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι αἴτιος τοῦ κακοῦ καί τοῦ πόνου καί τό κακό δέν κτίστηκε συγχρόνως μέ τό καλό.

Πῶς ὅμως ἐμεῖς οἱ χριστιανοί θ' ἀντιμετωπίσουμε τόν ἐρχομό τοῦ πόνου στή ζωή μας; Θά ἐκφρασθοῦμε κατά τοῦ Θεοῦ; Θά γογγύξουμε; Θά ἀπελπιστοῦμε; Θά τόν δεχτοῦμε ὡς ἀναγκαστική μοῖρα, μέ ἀπαισιοδοξία, θλίψη καί κατάθλιψη, ἁπλῶς ὡς ἀνερμήνευτο μυστήριο;

Ὡστόσο, ἐκτός ἀπό τήν ὅλη μέριμνα καί ἐφαρμογή τῆς ἰατρικῆς δεοντολογίας, καθ' ὅτι καί ὁ βιβλικός λόγος λέγει: «Τίμα ἰατρόν πρός τάς χρείας αὐτοῦ καί γάρ αὐτόν ἔκτισε Κύριος καί ἐκ γῆς φάρμακα. Αὐτός ἔδωκεν ἀνθρώποις ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι ἐν τοῖς θαυμασίοις αὐτοῦ» (Σοφ. Σειράχ, κεφ. λη', στίχ. 1-6), ὁ πόνος, εἶναι ἀνάγκη νά ἰδωθεῖ καί χριστιανικά. Καί πῶς συντελεῖται αὐτό;

Πρῶτον, ὀφείλουμε νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ πόνος μᾶς φέρνει πιό κοντά στό Θεό. Καί ὁ Θεός γνωρίζει καί μᾶς παιδαγωγεῖ. Ἔρχεται καί σπάζει τόν ἐγωϊσμό μας καί τελικά μᾶς τοποθετεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὡριμάζει ὁ ἄνθρωπος πνευματικά μέ τόν πόνο. Σκέπτεται τί εἶναι ἡ ζωή καί ποιό τό νόημά της καί ἰσχύει, ἐν προκειμένῳ, «ὥσπερ δοκιμάζεται ἐν καμίνῳ ἄργυρος καί χρυσός, οὕτως ἐκλεκταί καρδίαι παρά Κυρίῳ» (Παροιμ. 1,17,3). Εἶναι μία ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ.

Δεύτερον, μαθαίνουμε ὅτι ὁ μεγάλος Πονεμένος εἶναι ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος, πού πόνεσε καί ἔπαθε καί πέθανε ἐπάνω στό Σταυρό γιά μᾶς, γιά νά νικήσει τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο.

Καί μέ τήν Ἀνάστασή Του νίκησε. Ἔπειτα, ὁ Χριστός θεράπευσε τούς ἀσθενεῖς, ἔδιωξε τόν πόνο τῶν ἀνθρώπων μέ τήν ἀνέκφραστη φιλανθρωπία Του καί τήν βαθειά Του συμπάθεια στούς πονεμένους ἀνθρώπους. Ὡραιότατα γράφει ἡ Ἁγία Γραφή: «Αὐτός τάς ἀσθένειας ἡμῶν ἔλαβε καί τάς νόσους ἐβάστασεν» (Ματθ. 8,17) καί «διῆλθεν εὐεργετῶν καί ἰώμενος» (Πράξ. 10,38). Καί ὁ Ἀπ. Παῦλος, πόσα δέν ὑπέφερε στή ζωή του; Εἶχε ἕνα φοβερό σκόλοπα, μιά βασανιστική ἀσθένεια ἀπό τήν ὁποία, παρά τίς ἐπίμονες παρακλήσεις του, ὁ Θεός ἔκρινε ὅτι δέν ἔπρεπε ν' ἀπαλλαγεῖ. Καί ὑπέμενε ἀγόγγυστα (Β' Κορ. 12,7-9).

Ἔτσι, λοιπόν, χρειαζόμεθα πολλή ὑπομονή καί νά μή καμπτώμεθα, νά μή ὀλιγοψυχοῦμε, νά μή γογγύζουμε, ἀλλά νά ἐλπίζουμε στόν Θεό καί νά παρηγορούμεθα, ὅτι μᾶς δοκιμάζει ὁ Θεός καί δέν θά μᾶς ἀφήσει μόνους καί ἀπροστάτευτους, ἀλλά θά δώσει καί τήν ἔκβαση καί θά χαρίσει ὑγεία, χάρι καί δύναμη. Γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος: «Πιστός ὁ Θεός ὅς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπέρ ὅ δύνασθε, ἀλλά ποιήσει σύν τῷ πειρασμῷ καί τήν ἔκβασιν (=τό τέλος) τοῦ δύνασθαι ἡμᾶς ὑπενεγκεῖν» (Α’ Κορ. 10,13), δηλαδή, ὥστε νά μποροῦμε νά τόν ὑποφέρουμε.

Παροιμιώδης εἶναι καί ἡ περίπτωση τοῦ πολύαθλου Ἰώβ, ὁ ὁποῖος παρά τά τόσα δεινά καί τίς δοκιμασίες καί τούς ποικίλους πόνους, ἐκεῖνος παρέμεινε πιστός στό Θεό, «ἀληθινός, ἄμεμπτος, δίκαιος, θεοσεβής, ἀπεχόμενος ἀπό παντός πονηροῦ πράγματος». Ἔδειξε μεγάλη ὑπομονή καί ἔλεγε: «Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τούς αἰῶνας» (Ἰώβ, 1, 21).

Νά προσευχόμεθα, λοιπόν, ὁ Θεός νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό τόν πόνο καί νά μᾶς χαρίσει καί πάλιν τό πολύτιμο ἀγαθό, τήν ὑγεία. Αὐτός, νά εἴμαστε βέβαιοι, ὅτι ἁπαλύνει τόν πόνο μας, γλυκαίνει τήν πικρία τῆς θλίψεως, διώχνει τήν στενοχωρία, ἐμπνέει αἰσιοδοξία, δίδει θάρρος καί προσφέρει ἐλπίδα καί παραμυθία. Δέν εἴμαστε μόνοι, ὑπόσχεται καί βεβαιώνει πρός τόν καθένα πονεμένο «Μετ' αὐτοῦ εἰμι ἐν θλίψει» (Ψαλμ. 90,15). Καί ἡ Παναγία, Μητέρα ὅλων μας εἶναι σκέπη καί προστασία καί βοήθεια καί ἀντίληψις. Ἀλήθεια, πόσο ξεκουράζει τό ἀναμμένο καντήλι της καί πόσο ἀνακουφίζει ἡ Παράκληση πρός τήν Παναγία μας! Γι' αὐτό σέ τέτοιες ὧρες, τόν Ἐσταυρωμένο Κύριο ν' ἀτενίζουμε καί στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο νά ψελλίζουμε τήν δέηση καί ἱκεσία καί παράκληση. Αὐτή ὑπάρχει ὡς «μεταβολή τῶν θλιβομένων καί ἀπαλλαγή τῶν ἀσθενούντων».

Ἀλλά θά πρέπει νά γνωρίζουμε καί τοῦτο, ὅτι ἡ δική μας φροντίδα πρός τόν πονεμένο συνάνθρωπό μας ἀποτελεῖ ὑπηρεσία πρός τόν Θεόν. Ἡ πρόνοια γιά τούς ἀσθενεῖς μας εἶναι σπουδαιότατη ἐκδήλωση ἀγάπης καί ἐφαρμογή τῆς θείας ἐντολῆς «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους», γιατί ἡ «πίστη, ἐάν μή ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἔστι καθ' ἑαυτήν» (Ἰακ. 2,17). Κοντά, λοιπόν, στό κρεββάτι τοῦ πόνου, στήν ὥρα τῆς θλίψεως, στή κάθε δοκιμασία. Μήν ἐγκαταλείπουμε τόν πονεμένο συνάνθρωπο καί ἄς τοῦ προσφέρουμε τά δέοντα.

Ἀγαπητοί μου,

Ὁ πόνος ἔρχεται καί ὑπάρχει. Μά, ὅταν μᾶς ἐπισκεφθεῖ, ἐμεῖς ὡς πιστοί χριστιανοί, νά δείξουμε ὑπομονή καί καρτερία, περισσότερη πίστη στό Θεό. Ἄς ἔχουμε καταφυγή μας τήν προσευχή «Γεννηθήτω τό θέλημά Σου». Καί Ἐκεῖνος ὁ Φιλάνθρωπος Θεός γνωρίζει.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ’

Εκοιμήθη ο Αρχιμανδρίτης π. Γεράσιμος Πετρολέκας

Μεγάλη απώλεια αποτελεί για την Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης και ειδικά για την τοπική κοινωνία της ευρύτερης περιοχής των Μολάων, η εκδημία του αοιδίμου Αρχιμανδρίτη πατρός Γερασίμου Πετρολέκα, ο οποίος εκοιμήθη το πρωί της Πέμπτης 26 Μαρτίου 2026, σε ηλικία 67 ετών, ύστερα από εξάμηνο σοβαρό πρόβλημα υγείας, που προκλήθηκε μετά από ατύχημα.

Η Εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί το Σάββατο 28 Μαρτίου 2026 και ώρα 2.00 μ.μ., στον Ι.Ν. Γεννήσεως του Χριστού Μολάων, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ. Ευσταθίου.

Η Εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί το Σάββατο 28 Μαρτίου 2026 και ώρα 2.00 μ.μ., στον Ι.Ν. Γεννήσεως του Χριστού Μολάων, προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευσταθίου.

Ο μακαριστός Αρχ. π. Γεράσιμος Πετρολέκας του Δημητρίου και της Μαρίας γεννήθηκε στον Χάρακα Λακωνίας στις 24 Οκτωβρίου 1958. Εκάρη μοναχός στην Ι.Μ. Ξενοφώντος Αγίου Όρους στις 14 Οκτωβρίου 1975. Ήταν απόφοιτος του νυκτερινού Εκκλησιαστικού Φροντιστηρίου Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 26 Φεβρουαρίου 1983 στο Ιερό Μετόχι Αγίας Αικατερίνης Σινά στην Αθήνα. Την επόμενη ημέρα, 27 Φεβρουαρίου 1983, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος στον Ι.Ν. Αγίου Ελευθερίου Αχαρνών. Και οι δύο χειροτονίες τελέσθηκαν από τον Μητροπολίτη Δωδώνης κ. Χρυσόστομο.

Ακολούθως ενεγράφη στο μοναχολόγιο της Ι.Μ. Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης. Από τις 8 Μαρτίου 1983 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 1986 διακόνησε την Ενορία Ιέρακος. Ακολούθως, απεσπάσθη στις εξής Ενορίες: Λαμπόκαμπου, από την 1η Οκτωβρίου 1986 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1988, Κυπαρισσίου Ζάρακος από την 1η Ιανουαρίου 1989 έως τις 8 Μαΐου 1994 και Μολάων από τις 9 Μαΐου 1994 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2019.

Είχε διατελέσει Αρχιερατικός Επίτροπος Μολάων, από τις 7 Φεβρουαρίου 1994 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2019. Ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Μολάων ‘’η Αγία Παρασκευή’’ έως τις 31 Δεκεμβρίου 2019, ενώ ήταν υπεύθυνος επί των εγκαινίων των Ιερών Ναών των Αρχιερατικών Επιτροπειών Μολάων, Ασωπού και Μονεμβασίας από το 1994 έως το 2019.

Ύστερα από θερμή παράκληση του Μητροπολίτη Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου κ. Ιεροθέου, την οποία έκανε αποδεκτή ο Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιος, ο μακαριστός π. Γεράσιμος, που διατηρούσε ισχυρό πνευματικό δεσμό με τον Μητροπολίτη Λήμνου από τη νεανική τους ηλικία, διακόνησε την Ιερά Μητρόπολη Λήμνου, ως Πρωτοσύγκελλος και εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Αγίας Τριάδος Μυρίνης, κατά το διάστημα από 1η Ιανουαρίου 2020 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2022, προκειμένου να συνδράμει τον τότε νέο Ιεράρχη κατά τα πρώτα χρόνια της αρχιερατικής του πορείας.

Την 1η Οκτωβρίου 2022, επέστρεψε στην Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης και τοποθετήθηκε εφημέριος Μολάων. Παράλληλα ανέλαβε την λειτουργική και διοικητική εξυπηρέτηση της Ενορίας Χάρακος, ενώ διετέλεσε και Αρχιερατικός Επίτροπος Μονεμβασίας, από τις 21 Ιανουαρίου 2025 έως τις 27 Οκτωβρίου 2025.

Ήταν τελετάρχης κατά την ιστορική επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου στη Σπάρτη το 2024, για την εορτή του Πολιούχου Οσίου Νίκωνος.

Ο Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης του είχε απονείμει το οφίκκιο του Αρχιμανδρίτη στις 5 Οκτωβρίου 1984, ενώ είχε χειροθετηθεί Πνευματικός στις 10 Αυγούστου 1986, επίσης από τον Μονεμβασίας και Σπάρτης.

Ύψιστη τιμή για τον αοίδιμο π. Γεράσιμο αποτέλεσε η απονομή του οφικκίου του Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου, στις 3 Δεκεμβρίου 2024, υπό του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου.

Ο Αναστάς Κύριος της ζωής και του θανάτου, ας αναπαύει την ψυχή του και ας τον κατατάξει μεταξύ των δικαίων.

Πηγή:https://www.ekklisiaonline.gr/

Εγκύκλιος Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ' δια την 25η Μαρτίου 1821

Ἀγαπητοί μου,

Ἡ Ἐθνεγερσία τοῦ 1821, τήν ὁποία συνεορτάζουμε μέ τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου ἀποτελεῖ μέγιστο σταθμό στή πανάρχαια ἱστορία τοῦ Γένους μας.

Οἱ ἥρωες πρόγονοί μας ἀγωνίστηκαν σκληρά, ὑπέμειναν πολλά καί θυσιάστηκαν δίνοντας τό αἷμα τους στό βωμό τῆς ἐλευθερίας. Καί βλέπουμε ὅτι τά βάθρα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως κατά τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ ἦταν, ὄχι ὑλιστικά καί ἀλλότρια, ἀλλά πνευματικά καί αὐτό ὀφείλουμε νά τό διακηρύττουμε, πάντοτε ὅ,τι δηλαδή ἀγωνίστηκαν γιά «τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία». Ἔτσι ἡ σύζευξη Χριστιανισμοῦ καί Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἐξαιρετικό εὐεργέτημα, ἀνεκτίμητος θησαυρός καί μεγάλη κληρονομία εὐθύνης.

Αὐτή εἶναι ἡ ἱερά μας σφραγῖδα, ἡ ταυτότητά μας, τό μήνυμα τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας. Εἴμαστε Ἕλληνες καί χριστιανοί ὀρθόδοξοι. Αὐτή τήν ἀλήθεια ἄς τήν διαφυλάξουμε καί ἄς τήν μεταδώσουμε καί στά παιδιά μας μέ αὐτογνωσία, αὐτοπεποίθηση καί θάρρος.

Μετά πολλῶν πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ’

Ἡ συμμετοχὴ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μάνης στὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις τῆς ἐπετείου τῆς 17ης Μαρτίου 1821

Καὶ φέτος (2026) ἡ Ἱ. Μητρόπολη Μάνης τίμησε δεόντως τὴν ἐπέτειο τῆς 17ης Μαρτίου 1821, ὅταν τὴν ἡμεροχρονολογία αὐτή, οἱ Μανιάτες ὁπλαρχηγοὶ μετὰ τὴν ὁρκωμοσία τους στὸν ἱστορικὸ Ἱερὸ Ναὸ τῶν Ταξιαρχῶν στὴν Ἀρεόπολη, (τότε μὲ τὸ ὄνομα Τσίμοβα) ἄρχισαν τὸν μεγάλο ἀγῶνα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως κατὰ τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη, καὶ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία.

Εἰδικότερα, τὴν ἐπίσημη δοξολογία ποὺ τελέστηκε στὸν Ἱ.Ναό Ταξιαρχῶν (Ἀρεόπολης), παρουσία τοῦ Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνου Τασούλα, τέλεσε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος Γ', πλαισιούμενος ἀπὸ ἱερεῖς.

Παρέστησαν ἐπίσης ἡ Υπουργός Κοινωνικῆς Συνοχῆς καὶ Οἰκογένειας κα Μιχαηλίδου, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Κυβέρνησης, ὁ Ὑφυπουργός Ἐθνικῆς Ἄμυνας κ. Δαβάκης καί ὁ Ὑφυπουργός Κλιματικῆς Κρίσης καί Πολιτικῆς Προστασίας κ. Κατσαφάδος, ὁ Βουλευτής Λακωνίας κ. Κρητικός, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Βουλῆς, ἐκπρόσωποι Κοινοβουλευτικῶν Κομμάτων, Βουλευτές τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου, Εὐρωβουλευτές, ὁ Ἀρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός κ. Χούπης, ὁ Περιφερειάρχης Πελοποννήσου κ. Πτωχός, ὁ Δήμαρχος Ἀνατολικῆς Μάνης κ. Ἀνδρεάκος, Ἀνώτατοι Ἀξιωματικοί ὡς ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Γενικῶν Ἐπιτελείων καί τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, Ἐκπρόσωποι Εἰσαγγελικῶν Ἀρχῶν, Ἐκπρόσωποι τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης, ἐκπρόσωποι συλλόγων καί φορέων ἀπό αρκετές περιοχές τῆς χώρας καί πλῆθος κόσμου.

                                      Για το φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ.

https://www.flickr.com/photos/157230404@N03/albums/72177720332577181/

Ἐγκύκλιος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’ περὶ τῆς ἀξίας καὶ ἀναγκαιότητας τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῆς Κυριακῆς

 

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,

Ἡ Κυριακή, εἶναι ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος καί ἔλαβε τό ὄνομα ἀπό τόν Κύριον, τόν Χριστόν, ἡμέρα, ὡς ἀφιερωμένη στήν ἀνάμνηση τῆς Ἀναστάσεώς Του. Ἑορταστικῶς, μάλιστα ἡ Κυριακή εἶναι ἡ ἀρχαιοτέρα τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν. Ἑορταζόταν ἀπό τούς πρώτους χριστιανούς ὡς χαρμόσυνος ἡμέρα, κατά τήν ὁποία οἱ χριστιανοί συνήθιζαν νά συνέρχωνται γιά νά τελέσουν τήν Θ. Λειτουργία. Διαβάζουμε στό ἀρχαιότατο κείμενο, τίς «Ἀποστολικές Διαταγές»: «Τήν ἀναστάσιμον τοῦ Κυρίου ἡμέραν τήν Κυριακήν φαμέν, συνέρχεσθε ἀδιαλείπτως, εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ» (κεφ. Ζ',λ').

Προβάλλεται, λοιπόν, ἐπιτακτική ἡ ἀνάγκη τῆς καλλιέργειας τῆς συνειδήσεως, ὅτι ἡ Κυριακή εἶναι μία ξεχωριστή ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τήν ὁποία οἱ πιστοί ὀφείλουν νά τήν τιμοῦν, ὅπως ἁρμόζει στήν χριστιανική διδασκαλία. Καί ἡ ὑψίστη τιμή, εἶναι ὁ ἐκκλησιασμός.

Δέν νοεῖται συνειδητός πιστός, ὀρθόδοξος χριστιανός, ὁ ὁποῖος δέν ἐκκλησιάζεται καί μάλιστα τήν Κυριακή ἡμέρα. Ὀφείλουμε νά γνωρίζουμε ὅτι, ὅπως διδάσκουν οἱ θεοφόροι ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κάθε Κυριακή, ὁ Χριστός εἶναι ἐκεῖ στόν Ἱερό Ναό, στήν εὐχαριστιακή σύναξή Του καί μᾶς προσκαλεῖ καί μᾶς περιμένει τόν καθένα μας. Μᾶς προσκαλεῖ γιά τή συμμετοχή μας στή θεία Λατρεία, τήν προσευχή, τήν δοξολογία τοῦ ἁγίου Ὀνόματός Του, τήν δέηση καί εὐχαριστία μας, γιά τήν Θεία Κοινωνία μαζί Του. Αὐτή ἡ συμμετοχή τοῦ πιστοῦ στή Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς φέρει πολύ κοντά καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Εἶναι πασχάλιος ἡμέρα ἡ Κυριακή, γι' αὐτό στή λατρεία εἶναι ὅλα ἀναστάσιμα. Ὅλοι οἱ ὕμνοι ἀναστάσιμοι, τά τροπάρια, τά ἀπολυτίκια, ὅλα τήν Ἀνάσταση ἐξυμνοῦν.

Ἔτσι, ὁ ἐκκλησιασμός τῆς Κυριακῆς εἶναι σπουδαῖο πνευματικό γεγονός μέ μεγάλη ψυχική ὠφέλεια γιά τόν χριστιανό. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν προσέλευση τῶν πιστῶν στόν Ναό καί τόν ἐκκλησιασμό γράφει πολύ χαρακτηριστικά τά θεόπνευστα αὐτά λόγια: «Καθώς ἀκριβῶς ἕνα λιμάνι, πού εἶναι ἀπηλλαγμένο ἀπό τούς ἀνέμους καί τά κύματα, παρέχει πολλή ἀσφάλεια στά πλοῖα, πού ἀγκυροβολοῦν, τοιουτοτρόπως, λοιπόν, καί ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ, σάν νά σῴζει τούς εἰσερχομένους ἀπό κάποια τρικυμία τῶν ἐξωτερικῶν ὑποθέσεων, δίδει σ’ αὐτούς τήν δυνατότητα νά στέκωνται μέ πολλή γαλήνη καί ἀσφάλεια καί νά ἀκούουν τούς θείους λόγους. Αὐτός ὁ τόπος (ὁ ναός) εἶναι θεμέλιο ἀρετῆς, διδασκαλεῖο φιλοσοφίας˙ ὄχι μόνον κατά τήν ὥραν τῆς λατρευτικῆς συνάξεως, ὁπότε γίνεται προσεκτική μέ τήν ἀκοή παρακολούθηση τῶν Γραφῶν καί πνευματική διδασκαλία καί συγκέντρωση σεβαστῶν πατέρων, ἀλλά καί σ’ ὅλο τόν ὑπόλοιπο χρόνο. Πάτησε μόνον τό πόδι σου στόν πρόναο, καί ἀμέσως ἀπεμάκρυνες τίς φροντίδες τῆς καθημερινῆς ζωῆς. Νά εἰσέλθεις μετά στό ναό, καί ἕνα εἶδος αὔρας πνευματικῆς σοῦ περικυκλώνει τήν ψυχή. Αὐτή ἡ ἡσυχία ὁδηγεῖ σέ θρησκευτικό δέος καί διδάσκει νά φιλοσοφῶμεν˙ ἀνυψώνει τό φρόνημα καί δέν ἀφήνει νά ἐνθυμούμεθα τά παρόντα˙ σέ μεταθέτει ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό.

Ἀγαπητοί μου,

Ὀφείλουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι οἱ πιστοί χριστιανοί, νά μήν ἀμελοῦμε τόν Κυριακάτικο ἐκκλησιασμό. Τό θλιβερό ἐνίοτε φαινόμενο νά εἶναι ἄδειοι οἱ ναοί μας πρέπει νά σταματήσει. Ἀπό ποῦ ἀλλοῦ θά ἀντλήσουμε ἠθική δύναμη γιά τή συνέχιση τῆς πορείας τῆς ζωῆς μας; Πῶς στή χοάνη τῆς παγκοσμιοποίησης, τῆς ἀνασφάλειας καί τῆς ἠθικῆς παρακμῆς θά διαφυλάξουμε τήν ἰδιοπροσωπεία μας; Πρέπει νά ἐννοήσουμε, ὅτι ὁ ἐκκλησιασμός παραμυθεῖ, καταλαγιάζει τίς θλίψεις καί τίς ποικίλες δοκιμασίες τῆς ζωῆς, ἐνδυναμώνει καί φέρει τήν εἰρήνη, τήν ἐλπίδα στήν ψυχή καί τήν ἀγάπη μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. «Ἐν ἐκκλησίαις εὐλογεῖτε τόν Θεόν» (Ψαλμ. 67,27) θά μᾶς πεῖ ὁ Προφητάναξ. Καί θά πρέπει μέ πίστη, μέ εὐλάβεια, μέ ταπεινοφροσύνη καί μέ διάθεση προσευχῆς νά προσερχόμεθα στούς ναούς μας. Δέν νοεῖται χριστιανός χωρίς ἐκκλησιασμό τήν Κυριακή. Δέν ἐπιτρέπεται νά μένουμε ἀλειτούργητοι καί «ἀλιβάνιστοι» καί νά ἰσχύει τοῦ Ψαλμωδοῦ ὁ στίχος: «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καί ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48,21).

Ἀποφυγή τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῆς Κυριακῆς μέ διάφορες δικαιολογίες καί προφάσεις συνιστᾶ ἔλλειμμα καί πνευματική ἀμέλεια, ἐνῶ ἡ σύναξη «εἰς τάς αὐλάς τοῦ Κυρίου», στό ναό, εἶναι χάρις καί εὐλογία. Ἐκεῖ στό ναό συναντοῦμε τόν Χριστό, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τούς ἀγγέλους, τούς ἁγίους. Ἐκεῖ ἁγιαζόμεθα.

Κάθε Κυριακή, λοιπόν, στήν Ἐκκλησία, στό ναό τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὕψιστο πνευματικό μας καθῆκον.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ’

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΗ ΜΑΝΗ

 https://naoistimani.blogspot.com/p/blog-page_838.html

Εγκύκλιος Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ' για την υπερνίκηση των ψυχολογικών προβλημάτων

Συχνά στήν ἐποχή μας παρουσιάζεται ἕνα θλιβερό φαινόμενο καί αὐτό εἶναι τά ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα. Συνάνθρωποί μας ὑποφέρουν ἀπό ἄγχος, ἀγωνία, πλήξη, ἀνία, κατάθλιψη, ἀπογοήτευση καί ἀπελπισία. Ἡ ταραχή κυριαρχεῖ, ἡ νευρικότητα ἁπλώνεται σ' ὅλες τίς πράξεις, ἡ ἐσωτερική πικρία δημιουργεῖ δυσφορία καί κόπωση, τό ψυχικό κενό πολλές φορές αὐξάνεται. Ἔτσι, μία ταραγμένη συνείδηση ἐπικρατεῖ καί ἀποδιώκει τήν γαλήνη καί τήν ἠρεμία. Ἐμφανίζονται ἡ γκρίνια, ἡ ἀπιστία, τά πικρόχολα λόγια, οἱ ἰδιοτροπίες, οἱ καχυποψίες, οἱ ἐντάσεις στήν οἰκογένεια, στήν ἐργασία, στήν κοινωνία.

Ἐνώπιόν μας, λοιπόν, παρουσιάζονται νοσηρές ἐκδηλώσεις, ψυχονευρωτικές διαταραχές, τραυματισμένες ψυχές. Τά πολλαπλά ψυχολογικά προβλήματα, πράγματι, συνθέτουν μία νόσο στήν τεχνοκρατούμενη ἐποχή μας. Ποτέ ἄλλοτε εἰδικοί ἐπιστήμονες, ἰατροί, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, ἐκπαιδευτικοί καί κοινωνιολόγοι δέν ἔχουν ὁμιλήσει καί γράψει τόσον πολύ καί τόσον πολλά γιά τό πρόβλημα αὐτό, ὅσον σήμερα. Ὄπισθεν μάλιστα ἀπό τήν θορυβώδη καί ὑλόφρονα ζωή τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου διακρίνουν ἔντονα τήν θλίψη, τόν παραπικρασμό, τόν ψυχικό πόνο, τήν μελαγχολία.

Ἔτσι, μέ τήν ἀγχώδη αὐτή ζωή χάνεται ὁ προσανατολισμός τοῦ ἀνθρώπου. Χάνεται ἡ ἔννοια τοῦ μέτρου, ἡ ἔννοια τῆς στοιχειώδους ἀξιοπρέπειας καί ὀρθοφροσύνης. Ὁ νοῦς σκοτίζεται. Ἡ ἠθική παραμερίζεται. Ἡ λογική διαστρέφεται. Ὁ συναισθηματικός κόσμος ἀλλοιώνεται. Ἡ χαρά ἐξαφανίζεται. Οἱ οὐρανοί εἶναι πλέον κλειστοί. Καί ἀρχίζει ἕνας πρόωρος μαρασμός, καθώς ἐγκαθίσταται ἡ λύπη στήν ψυχή.

*

Ὡστόσο, ὁ ἄνθρωπος, ὁ κάθε ἄνθρωπος, μικρός ἤ μεγάλος στήν ἡλικία, ὅπου κι ἄν βρίσκεται σέ πόλη ἤ σέ χωριό, δέν μπορεῖ νά προχωρήσει μ' αὐτή τήν νοσηρή κατάσταση στή ζωή του. Ἔχει ἀνάγκη πνευματικῆς θεραπείας. Ὁ ψυχικά πληγωμένος ἄνθρωπος πρέπει νά θεραπευτεῖ. Δέν ἀρκεῖ μία ψυχολογία πού ἐξαντλεῖται στόν παρόντα αἰῶνα, οὔτε οἱ ἐφήμερες τεχνικές. Ἡ τεράστια ἀνάπτυξη τοῦ τεχνικοῦ πολιτισμοῦ, ἡ ἀφθονία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἡ ἐμπορικοποίηση τῶν πάντων, τό πλῆθος τῶν μέσων ψυχαγωγίας καί ἐπικοινωνίας, δέν στέκονται ἱκανά νά ἐξαλείψουν τήν ψυχική ἀσθένεια τῶν ἀνθρώπων. Κάτι ἄλλο χρειάζεται, πέρα ἀπό τά ἀνθρώπινα δεδομένα.

Ἀσφαλῶς δέν παραθεωροῦμε οὔτε ὑποβαθμίζουμε τά ἐπιστημονικά δεδομένα καί ἐπιτεύγματα, καθότι σέ ὡρισμένες περιπτώσεις, ἕνεκεν σοβαρᾶς ψυχικῆς ἀσθενείας καί οἱ εἰδικοί ἰατροί πρέπει νά κάμνουν διάγνωση καί ν' ἀποφανθοῦν, ἀλλά καί κάποιες ψυχολογικές παρεμβάσεις νά γίνουν, ὡς καί τά φάρμακα, ἐπίσης, τυγχάνουν ἀναγκαῖα. Ὀφείλουμε, ὅμως, νά προσέξουμε καί τήν ἄλλη, τήν πνευματική διάσταση τοῦ ὅλου θέματος.

Τήν ὑπερνίκηση τῶν ψυχολογικῶν προβλημάτων, ὅταν πλέον ἡ ἐπιστήμη σταματᾶ στά ὅριά της, τήν προσφέρει ἡ Χάρις τοῦ Χριστοῦ, ἡ στοργική καί παντοδύναμη βοήθεια, παραμυθία καί συμπαράσταση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτός ἦλθε γιά νά θεραπεύσει τίς ἀσθένειες τῆς ψυχῆς, νά ἀφαιρέσει τό καταθλιπτικό φορτίο τῆς ἐνοχῆς, νά κάμει τήν ζωή μας συνεπῆ πρός τίς ἀγαθές πεποιθήσεις μας. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς εἶπε: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11,28). Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό πανδοχεῖο τῆς Θείας Χάριτος μέ τά Ἱερά Μυστήριά της. Εἶναι τό ζωντανό ἐργαστήριο ἀνεφοδιασμοῦ καί τό ἀληθινό καταφύγιο σωτηρίας.

Ἀγαπητοί μου,

Νά εἶστε βέβαιοι ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θά φέρει τήν ἠρεμία καί θά γαληνέψει τήν ψυχή. Ἄλλωστε, «χάριτι Θεοῦ» προχωροῦμε καί «ἐν χάριτι ἐνδυναμούμεθα» (Β' Τιμ. 2,1) καί «χάριτί ἐσμεν σεσωσμένοι» (Ἐφεσ. 2,5).

Ἄς ἀφήσουμε, λοιπόν, ὁλόκληρη τήν ζωή μας στά χέρια τοῦ Θεοῦ καί Ἐκεῖνος ὡς Πανάγαθος, Πανοικτίρμων, Μακρόθυμος καί Πολυέλεος, θά κατανικήσει τά ψυχολογικά προβλήματα.

Μετά πολλῶν πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ’

ΝΑΟΙ ΤΟΥ ΑΓ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΣΤΗ ΜΑΝΗ

 https://naoistimani.blogspot.com/p/blog-page_231.html